Hulp vragen, waar komt dat tegenstrijdige gevoel vandaan?

Hoe lastig we het moederschap ook soms vinden, lijken we het soms misschien wel lastiger te vinden om hulp te vragen.

Wanneer is voor het laatst geweest dat jij hulp hebt gevraagd? Of misschien wel aangeboden hebt gekregen en heel moedig heeft afgewezen?
Juist ja, dat dacht ik al…
Bij hulp vragen poppen er gelijk een aantal woorden in me op: schaamte, trots, falen en kwetsbaarheid.

Want zodra we het liefst hulp willen vragen of hulp krijgen aangeboden denken we dat we tekortschieten als moeder, dit hoor ik toch te kunnen alleen? Iedereen is tegenwoordig ook wat meer op zichzelf gericht. Er zijn weinig tot bijna geen grote families, community’s (en daar bedoel ik geen facebook mee) of woongroepen. Je bent meer op jezelf aangerekend dan ooit. Eigenlijk zijn we meer verboden met elkaar dan ooit online, maar ook nog nooit zo van elkaar vervreemd geweest in real life.

De maatschappij ziet vrouwelijkheid en moederschap als een met elkaar verbonden.

Daarom wordt onze waarde als vrouw vaak bepaald door waar we staan in relatie tot onze rol als moeder of potentiële moeder.

Vrouwen worden voortdurend gevraagd waarom ze niet getrouwd zijn, of als ze getrouwd zijn waarom ze geen kinderen hebben. En als je getrouwd bent en een kind hebt dan wordt er aan je gevraagd waarom je geen tweede kind hebt.
Als je je kinderen te kort op elkaar hebt gekregen krijg je commentaarAls je kinderen te lang na elkaar gekregen is het ook niet goedAls je een eigen carrière hebt krijg je commentaar want dan ben je egoïstisch. Zie je wat er gebeurt?

Zo wordt schaamte bij vrouwen en meisjes met de paplepel ingegoten. En het allerergste is dat we zelf perfect willen zijn. We willen het liefst aan dit beeld voldoen. En eigenlijk wordt dit ook vanuit de maatschappij van ons verwacht. Het moet perfect en het allerliefst moet het eruitzien alsof het ons geen enkele moeite kost.

Wij als vrouwen moeten aan bepaalde verwachtingen voldoen. Deze verwachtingen zijn bedacht door ons en de maatschappij. Toen Professor en schrijfster Dr. Brene Brown deze verwachtingen ging onderzoeken bleken deze totaal  tegenstrijdig en compleet onrealistisch te zijn. 

Verwachtingen

De verwachtingen van vrouwen zijn volgens Dr. Brene Brown:

 

Wees gewoon jezelf, maar zorg dat je niet verlegen of onzeker overkomt. Niets is sexyer dan zelfvertrouwen.

Zorg dat je niemand boos maakt of kwetst, maar zeg eerlijk wat je op je hart hebt.

Wees ontzettend sexy (nadat de kids op bed liggen, de hond is uitgelaten, en het huis is schoongemaakt), maar niet op ouderavonden. Haal die twee ook niet door elkaar, want je weet hoe onderling tussen ouders wordt gepraat over seksbommen. 

Wees perfect, maar maak er geen ophef over en steek er geen tijd in die je anders aan je gezin, je partner of je werk zou besteden. Als je echt goed bent, kost het geen enkele moeite om perfect te zijn. 

Bezorg mensen geen ongemakkelijk gevoel, maar wees eerlijk.  

Word niet te emotioneel, maar wees ook niet te afstandelijk. Als je te emotioneel bent, ben je hysterisch. Als je te afstandelijk bent, ben je een arrogante trut. 

voor stoere moeders

Schaamte

 

Wat er wordt gecreëerd door deze verwachtingen is dus schaamte. En schaamte zal ik even definiëren:

 

Schaamte gaat over wat wij vinden dat wel of niet gepast is, en over wat we als goed of fout bestempelen. Schaamte vertelt je dat je de afkeuring op jezelf bevestigd ziet in de ogen van de buitenwereld.
Deels is dat waar maar deels wordt dat dus ook gecreëerd door alle verwachtingen en waarde die er aan jouw vrouwelijkheid wordt gehangen door de maatschappij.
Wil je hier van loskomen is dat logischerwijs lastig. Het zit er zo ingebakken.

 

Wie ben je?

Wie moet je zijn?
Wat moet je zijn?
Hoe moet je zijn?
En wie wil je zijn?

Zodra wij hulp vragen of hulp aannemen komt dat bij jou binnen als falen. Ik heb gefaald aan het beeld waar ik aan moet voldoen. Ik faal als moeder en ik faal als vouw.
Wat je moet doen, door hulp te vragen, is je kwetsbaar opstellen. Toegeven dat je hulp nodig hebt, dat je het eventjes niet redt in je eentje, dat je een momentje voor jezelf nodig hebt om bij te tanken. Je kwetsbaar opstellen voelt bloot en naakt, door even de controle los te laten.

 

Snap dat achter alleen hulp vragen een druk zit die verder gaat dan alleen de drempel van het vragen. Snap dat het ergens vandaan komt.

Weet ook dat het oke is. Dat al die waarde en verwachtingen die haalbaar zijn.
Weet dat de mensen om je heen je willen helpen.
Weet ook dat hulp vragen mag.

Wanneer ga jij hulp vragen?

Liefs,
Anouska